Fiets4daagse Dag 1: Go Forth!

Fiets4daagse Dag 1: Go Forth!

Het is weer voorbij. De fiets4daagse. Net zoals vorig jaar breiden Jonathan en ik een extra stukje aan het WTC Surplatse weekend door op vrijdag met de fiets van Kortrijk te vertrekken naar Malmedy en maandag terug te fietsen. Nu, bijna 2 weken later zal ik wat over mijn fiets4daagse schrijven. Daar het te veel zou zijn om in 1 post te doen zal ik het spreiden over meerdere posts. Dit is deel 1.

Op vrijdag was de start om 05u. Reden hiervoor is omdat de rit naar Malmedy lang is en veel hoogtemeters telt namelijk net geen 280km en 3883HM. (Rit 1) Een pittig ritje dus. Stipt om 05u kwam Jonathan aangereden en vertrokken. Dit jaar al weer iets beter voorbereid dan vorig jaar, hadden we beiden een zadeltas mee om niet al te veel materiaal op onze rug te moeten dragen. Ook heb ik een kleine frametas en mij opzetstuur. Dit laatste vind ik zeer handig omdat je eens kan veranderenvan positie op de fiets. Als ik lang in 1 houding moet zitten, krijg ik soms last van de rug en de schouders. Het opzetstuur helpt me wel goed.

En zo zijn we vertrokken. In het begin van de dag was het best fris. Een groot verschil met vorig jaar toen we om 5u al in volle zomertenue konden aanzetten. De temperaruur bedroeg rond de 11 a 12 graden en zo bleef het toch wel een tijdje. Je kan mooi zien aan onze outfit dat we toch een beetje ingepakt waren.

De kilometers gingen goed vooruit. De lucht zag grijs en alhoewel diverse weersvoorspellingen ons regen toewensten, was het pas net voor onze eerste stop dat het begon te regenen. Gelukkig kwamen we net toe bij Krant&Zo, een dagbladhandel/bakkerij met zitruimte, te Pepingen alwaar we een ontbijtje namen. Jammer genoeg waren de koffiekoeken al uitverkocht maar er lagen nog wat taartjes en dergelijke en de koffie was lekker.

Na een klein half uurtje was het ontbijt achter de kiezen en vertrokken we weer. TOen we buitenkwamen, was de regen weg en trokken de wolken weg. We zagen zowaar al de blauwe lucht .En het kwik was vlug stijgende. Algauw reden we door het Hallerbos. Een prachtige passage waar ik vorig jaar ook van genoten heb.

Hallerbos

Eens het Hallerbos gepasseerd zaten wel al vlug in Waterloo. Hier kregen we ook de eerste offroad stukjes onder de wielen. Dit jaar heb ik de fouten uit het parcours gehaaldwant toen hadden we echt een paar zeer lange en onberijdbare stukken offroad. Dit jaar waren de stukken offroad tot een minimum beperkt maar soms is een goeie verharde strook offroad beter dan het geasfalteerde alternatief.

We reden door en stilaan werd het warmer en warmer en tegen de middag toen we in Eghezee waren, reden we al volop in de zon en was het tijd voor onze tweede bevoorrading. De truitjes gingen open, de mouw- en beenstukken af. De buff stopte ik ook weg en het was heerlijk genieten van de zon. En odertussen aten we een lekkere pizza. We namen elk een andere pizza en deelden die. Vorig jaar hadden we geleerd op tijd te stoppen met eten en ons niet vol te proppen en elk lieten we een stukje pizza achter. Aangevuld met een paar cola’s elk. Als er iets is waar we sloten van gedronken hebben dit jaar, is het toch wel cola.

Met de buikjes en de bidons terug goed gevuld vertrokken we naar onze volgende hindernis namelijk de muur van Huy. Net als vorig jaar stond deze op ons programma. En net zoals vorig jaar was het weer broeierig heet. Maar we zijn boven geraakt op ons eigen tempo. Onze bidons raakten wel vlug leeg maar gelukkig had ik nog wat mini blikjes cola bij om te drinken en het deed deugd om bovenaan de muur een blikje te drinken.

De Muur van Huy

We waren nu al goed over halfweg en we begonnen de inspanning nu al goed te voelen. De warmte maakte het natuurlijk extra lastig. Dit was veel warmer dan wat voorspeld was. We reden verder, kregen nog een stukje offroad onder de wielen en net wanneer we vreesden niet op tijd drank te vinden, kruisten we een grote weg met in de verte een crèmerie. De keuze was vlug gemaakt. Bidons bijvullen, cola zuipen en crèmeke eten!! Maar de maag zat eigenlijk behoorlijk vol en we kregen onze banana split zelfs niet op. De pauze daarentegen was zeer welgekomen en de het vochtverlies begon door te wegen.

Ondertussen was het al bijna 17u. Al 12u onderweg. Gezien de afstand en het parcours dat we afgelegd hadden, waren de benen voor beiden wel nog ok. Op naar de volgende stop namelijk het fietscafé Le Coffeeride in Coo. We hadden in totaal nog een 45tal km te gaan en Le Coffeeride lag slechts een km van ons af. Niet veel in afstand maar het overgrote deel van de hoogtemeters van de rit rijden we in de laatste 80km dus wegen de laatste loodjes hier zeker zwaar door. Stilaan begon Jonathan last te krijgen van maag en darmen. Geen idee wat precies de oorzaak was. De nacht ervoor had hij door omstandigheden weinig kunnen slapen en de warmte die veel plotser kwam dan verwacht in combinatie van de inspanning zal vermoedelijk wel de boosdoener geweest zijn. We reden verder op een rustig tempo. En probeerden de moraal hoog te houden. Samen liedjes zingen enzo. 😉

Ain’t no mountain high enough

Een lach kon er nog af, blijven rijden dus :D. Even later haalden we onze laatste stop. Weer cola zuipen dus. En nogmaals bidons bijvullen alhoewel onze eindbestemming slechts 18km verder lag. Het was gewoon nodig. Echter nu gewoon water. Sportdrank wilde er bij mij toch ook niet echt meer in.

Le Coffeeride

Net achter Le Coffeeride bevindt zich de leuke helling Thier de Coo. Een verschrikkelijk beest, zeker na 252km in het zadel. Halverwege de helling hebben we daar een noodstop moeten invoeren. Laat ons zeggen dat een van ons twee nu een volwaardige bospoeper is ;-). Na Thier de Coo wordt de afdaling richting Stavelot ingezet en rijden we via een prachtige Ravel Malmedy binnen. Daar had ik voor het 2de jaar oprij het fantastische idee om de Côte de Chode via een binnenweggetje op te klimmen. Dit binnenweggetje is echter veel steiler dan de echte klim. Daar werd er door de bospoeper nog een vruchtbare bodem neergelegd voor een toekomstige colaboom. Het ging dus niet meer zo goed met Jonathan. Zelf was ik ook blij dat we er bijna waren. Kaputski!!

Kaputski

Uiteindelijk arriveerden we rond 20u45 (tijd op camera staat een uur vooruit). Met de pauzes erbij waren we 15u45m onderweg waarvan we 12u34m effectief in het zadel gezeten hebben. Dat is goed voor 279.96km fietsplezier en een gemiddelde snelheid van 22.3km/u en 3883 hoogtemeters. (Rit van de dag)

Verleden jaar waren we 16u17m onderweg waarvan 12u39m in het zadel en 282km en 3664hm. De gemiddelde snelheid lag hierbij op 22.4km/u. En het was van ‘s ochtends tot ‘s avonds zeer warm. Alhoewel naar mijn gevoel de rit vlotter ging, reden we dit jaar dus ietsje trager. Geen idee hoe dat komt. Maar uiteindelijk zijn we toegekomen en de benen voelden, voor zover ik dat nog kon herinneren, wel beter aan dan vorig jaar. Op naar dag 2 dus. Maar dat wordt een nieuwe post met helaas (of net gelukkig :P) minder video’s.

O ja, het belangrijkste zou ik nog vergeten. Het avondmaal die werd bereidt door onze 2 superkoks namelijk verse paella! Heerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *