Fiets4daagse Dag 2: WTC Surplatse Clubrit

Fris en monster op zaterdagochtend rond een uur of 9. Het KMI voorspelde wat regen. Het was niet echt koud maar warm was het ook niet. De clubleden waren zich aan het klaarmaken voor vertrek. Een groep van 16 man sterk. Een mooie bende.

Nog geen 10min na vertrek begon het te regenen. Sommigen hadden al hun regenvestje aan, anderen deden het nu aan. Om na 5 minuten te moeten zien dat het stopte met regenen en de zon door de wolken brak. Persoonlijk heb ik niet graag superwarm op de fiets en ik wist dat Cote D’Amermont eraan kwam. Tijdens het rijden heb ik dus vlug mijn jasje afgedaan en onder mijn fietstruitje gepropt. Net op tijd om aan de klim te beginnen. Een ferme kuitenbijter waar de groep al volledig uit elkaar werd getrokken. In de eerste meters moesten mijn benen nog een beetje losdraaien maar ik voelde dat er wel nog behoorlijk wat kracht in de benen zat.

Ik had nu de keuze tussen volledig verstandig te rijden en telkens iedere klim op souplesse naar boven te rijden of op een groter verzet tempo maken en naar boven rijden. Het werd dus natuurlijk de 2de keuze want verstandig rijden is nooit de leukste optie. 😉 En zo reed ik eigenlijk de ganse dag door. Op de steilere stukken vanuit het zadel op een klein verzet om me niet op te blazen om dan vanaf het percentage naar 8% of minder gaat en danseuse aan te zetten.

Na de Cote D’Amermont reden we een stukje langs de grote baan richting Spa. Op zich een leuke klim ware het niet dat dit een van de grote hoofdbanen was naar Spa/Francorchamps. Er zit daar dus redelijk wat autoverkeer op en dat autoverkeer houdt zich ook niet altijd aan de snelheid. Gevolg was dat we voor de veiligheid op 1 lijn reden wat natuurlijk een leuke foto opleverde. Met de meeste nog in regenvestjes 😀

Even verder gingen we weg van de hoofdbaan en kregen we een afdaling om dan te beginnen aan de Rosier. Een klim die iets steiler start maar dan een lange uitloop kent en eigenlijk heel gelijkmatig is. Een leuke klim waar je beetje bij beetje kan bijschakelen als de benen goed zijn. Op de top een mooie foto in actie door een clublid die een pak sneller klimt.

Eenmaal iedereen boven gingen we terug verder en zo klim na klim verder. IEdere klim reed ik verder zoals ik begonnen was. Niks aantrekken van het feit dat er nog 2 dagen (veel) moest gereden worden en gewoon pure fun beleven op de klimmen. Het is de eerste keer dat ik zo klom. Ik wilde gewoon testen waar ik stond. En blijkbaar lag me dit goed. Sparen op de steile stukken om dan op een zwaarder verzet en danseuse aan te zetten en dit verzet aan te houden en door te knallen.

Na een 60-tal kilometer en een zeer zeer gevaarlijke helling vanuit Chession was het tijd voor een bevoorrading. We stopten bij een bakkerij die ook een mooi terras had. We kochten rijsttaartjes en pizzabaguettes. We vulden de bidons bij en genoten ondertussen van het superweer.

Na een welgekomen rustpauze zetten we de tocht verder. Er kwamen nog enkele klappers van hellingen met direct al de zijkant van de Rahier die toch een stevige klim bleek. Deze gaat dan direct over in de Rahier zelf. Een lange klim die niet echt steile stukken heeft maar wel zeer lang is. Eenmaal boven was het eventjes wachten op de rest maar samen uit, is samen thuis.

Toen we terug vertrokken werd onze afdaling echter vlug gestaakt. De ronde van België kwam namelijk onze richting uit en we dienden langs de kant van de weg te wachten. Leuk om eens de koers te zien en gelukkig was het al lekker aangenaam weer. Het leverde in ieder geval een mooie foto op.

Na een tiental minuutjes konden we onze weg vervolgen. De volgende hellingen waren minder lastig. Maar we waren aan het opbouwen naar de grote finale namelijk de Cote de Wanne. Best wel een behoorlijk beest. 2km lang, 8.2% gemiddeld en een maximale hellingsgraad van 15.2%. Een beest dus. Voor je de Wane oprijdt ga je eerst nog een kleine helling over vooraleer je je in deze afdaling kan lanceren en toch al enkele “gratis” meters kan nemen op de helling. Het leverde in ieder geval een mooi zicht op de Wanne voor je deze afdaling aanvat. Als je goed kijkt zie je tussen de 1ste en de 2de electiricteitspaal een weg naar boven. De Wanne zelf buigt dan verder af tot op de top rechtsboven de beboste helling op de foto.

Eenmaal de Wanne over was het in dalende lijn naar Stavelot alwaar we de Ravel naar Malmedy namen om zo naar ons vakantiehuis te rijden. Enkel de Cote de Chodes stond nog in onze weg maar dit is een heerlijke loper waar ik nog eens alles uit de kast haalde. Net na de top is er nog een uitloper en trachtte ik nog de clubmaat voor me in te halen (niet gelukt) en stond er een fotograaf die me op mijn mooiste fotografeerde 😀 Met een spatbordje achteraan want ja, het zou regenen vandaag volgens het KMI. De ballen waren goed aan het zwieren ook.

Eenmaal terug in de chalet kon het culinaire festijn weer beginnen en kregen we verschillende zeer lekkere hapjes en een zalig hoofdmaal.

Jonathan reed, na zijn buik- en darmklachten natuurlijk ook mee maar hij deed het een pak rustiger omdat hij zich wilde sparen. Nog niet alles was 100% in orde en we waren nog lang niet thuis. Hij is op vrijdagavond ook vroeg in bed gekropen en dat heeft hem zeker deugd gedaan. En zo eindigde dag 2. Een leuke dag met een zeer leuke, doch zware rit (details hier) en met een leuke bende! Op naar dag 3!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *