Fiets4Daagse Dag 3: Tour de Malmedy

Fiets4Daagse Dag 3: Tour de Malmedy

Dag 3 van de fiets4daagse. De trap afgaan brandt al goed in de benen. Vandaag waren er verschillende opties om te rijden. Sommigen hadden hun MTB mee om off-road te gaan. De rest kon kiezen uit een grote toer en een kleine toer. Tom en ik kozen voor de grote toer. Jonathan koos voor de kleine. Hij wou geen risico nemen met het oog op de terugrit naar Kortrijk en wilde fit aan de start staan maandagochtend.

De moral zat nog goed en Tom zag het ook wel zitten. Logisch ook aangezien hij een superklimmer is en momenteel in topvorm verkeert daar hij de Tour de Mont Blanc rijdt binnenkort (zottenwerk). Voor hem zou dit ritje dus eerder losrijden zijn.

WE starten zoals gewoonlijk met de afdaling van de Cote de Chodes. Eenmaal beneden begonnen we aan een rit rond Malmedy met al eerst klim al direct Ferme Libert. Een zeer ferme kerel en even dacht ik dat ik zou moeten afstappen op het steilste gedeelte die wel tot 18.8% gaat. Gemiddeld is deze klim 11.3% en 1.3km lang. Een zware noot voor mij om te kraken aangezien de benen allesbehalve fris waren.

Eenmaal boven reden we nogmaals richting de Rosier. De benen begonnen al wat los te komen en aangezien Tom meer aan het losrijden was, kon ik hem steeds gebruiken als mikpunt. Wat er natuurlijk voor zorgde dat ik eigenlijk iets te vlug naar boven reed om goed te zijn maar ja, ik rij niet iedere dag in de Ardennen. Volop er voor gaan dus.

Eens over de Rosier daalden we af naar de grote baan in La Gleize om zo naar Trois Ponts te rijden. Daar stak Tom zijn motor in gang en moest ik harken om bij te blijven. Eenmaal in Trois Ponts reden we direct door naar Thier de Coo. Sowieso al een lastige helling. Vandaag nog ietsjes meer. Het laatste steile stuk deed echt pijn en was serieus op de tanden bijten. Desondanks verbeterde ik mijn PR! Op naar de volgende helling!

Vanaf nu waren er niet echt lastige klimmen meer. De volgende twee klimmen waren voor mij nobele onbekenden. Kleine weggetjes, geen verkeer en vooral, wat een uitzicht. Zo mooi dat Tom en ik besloten halverwege de helling te stoppen en een foto te nemen van de vallei.

Eenmaal boven volgde er een lange afdaling die door centrum Malmedy leidt en zo hebben we onseerste deel van Tour de Malmedy gereden. Wat volgt is een, voor mij althans, verplichte helling als je in de streek bent namelijk Tros Marets. Dit is de langste helling in België die leidt naar het hoogste punt van België namelijk Signal de Botrange! Het leuke aan deze helling is dat ondanks zijn lengte (9.3km) de gemiddelde stijgingsgraad slechts 3.4% is met een klein steiler gedeelte van 8.1% Ideaal voor mij.

We begonnen aan de helling en Tom was vastberaden om gangmaker voor mij te spelen. Ik besliste om alles op alles te zetten en aan te klampen zolang ik kon. Maar we waren nog niet echt ver voor ik Tom moest lossen. Beetje bij beetje reed hij weg maar ik besloot toch om me 100% in te zetten. Tom kreeg in de gaten dat ik moest lossen en liet zich wat terugvallen. Maar telkens als ik net terug aansluiting vond, versnelde hij op kousenvoeten. Dat werkte op mij als een rode lap op een stier. Vastberaden bleef ik doorgaan. In de laatste kilometers valt de helling nog iets platter. Ik vermoed 1 a 2% en daar zei ik tegen Tom om sneller te gaan zodat ik nog eens goed in mijn kader kon kruipen. Ik had nog net genoeg adem om een klein filmpje te maken. Je hoort me net niet doodvallen van de fiets :D.

VID_20190616_120748242

Even later waren we er. Het hoogste punt van België. Officieel 694m hoog maar er staat een klein torentje die je kan opklimmen om zo op 700m hoogte te staan. Selfietime!!

Vanaf hier reden we een lange afdaling richting Robertville om daar nog wat op en neer te gaan en zo terug naar het vakantiehuis te rijden. Een mooie brommertraining voor mij met enkele zeer mooie klimmen. En zo was de laatste echte rit met WTC Surplatse ten einde. Toen we arriveerden was de rest van de club er ook al.

Ik nam vlug een douche en deed mijn volgende set verse wielerkleren aan. Jonathan en ik dienden namelijk nog naar onze volgende overnachtingsplaats te gaan. We gaven onze valiezen mee met de clubleden die naar huis gingen en hingen onze grote fietszakken terug aan de fiets. Deze maal gevuld met net iets meer gerief op vrijdag omdat we nu wat extra drank, eten en kleren nodig hadden om te overnachten.

Onze stop was in Kelmis, een 10-tal kilometer boven Eupen. Als eerste dienden we nogmaals over de Botrange te fietsen maar langs de kant waar we die hebben afgedaald. Eenmaal boven vroeg Jonathan als ik wilde stoppen maar door de vermoeidheid in de benen had ik eigenlijk niet veel zin om te stoppen dus filmde ik de passage dan maar.

Naar Eupen_x264

En eenmaal boven volgde eigenlijk een zeer lange afdaling tot aan het stuwmeer van Gileppe. Dit stuwmeer was ons beiden totaal onbekend. We hadden wat moeite om een weg te vinden die ons over de stuwdam heen leidde maar dat was een prachtige passage. Bovenop de dam staat er ook een reusachtig beeld van een leeuw. BLijkt dat dit stuwmeer gebouwd is in 1869 en daarmee een van de oudste is van Europa zowaar.

Eenmaal we het meer voorbij waren, zaten we bijna in Eupen. Ieder stukje omhoog was er voor mij nu wel teveel aan. Gelukkig dat er quasi geen stukken omhoog meer inzaten. Of toch geen lange stukken. In ieder geval nog genoeg om pijn te doen. Even later kwamen we in Eupen aan waar we gingen eten bij Sunny. Een Indisch restaurant.

Daar heb ik voor het eerst Kip massala gegeten, die overigens superlekker was. Er zat veel koriander in en dat kan ik wel smaken. Jonathan nam een typisch Indisch gerecht namelijk Schnitzel met frieten.

Eenmaal gegeten wachtte ons nog maar 13km tot aan onze slaapplaats. Nog enkele kleine hellingetjes te gaan en we arriveerden op onze slaapplaats. De benen waren moe en ik had nood aan wat rust. Nog wat snoep eten en wat recupdrank drinken en eventjes chillen in onze slaapkamer. Terug 50km op de teller en eigenlijk een zeer mooie overgangsrit die meer dan de moeite was. Die nacht heb ik supergoed geslapen. Slechts 260km scheidden ons nu nog van onze thuiskomst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *