BRM, verbouwingen en een virusje

BRM, verbouwingen en een virusje

23 april 2020 0 Door Krulsnor

Het jaar is bijna 5 maanden ver en dit is zowaar mijn eerste post van het jaar. De reden waarom er geen update kwam was simpelweg omdat ik even geen zin had om iets te schrijven. Mijn hoofd zat eventjes vol met andere dingen. Bovendien was ik bezig met een laatste inspanning te leveren om de verbouwingen gestart in maart 2019 eindelijk tot een einde te brengen.

Bij deze dan toch terug een doorstart van de blog. Hier en daar werd een update gedaan. Met mijn beperkte kennis van WordPress bracht ik onder de motorkap wat verbeteringen aan en de lay-out zou iets beter moeten zijn. Een kalender werd toegevoegd waar ik een beetje de BRM’s of (in mijn ogen) leuke en/of bijzondere evenementen aan toevoeg zodat er misschien kan afgesproken worden. Althans, in een verre toekomst?

Zo goed als alle georganiseerde ritten en evenementen zijn op heden tot minstens eind augustus afgeschaft wegens Covid-19. Aangezien er al meer dan genoeg media-aandacht voor is, ga ik er niet al te veel meer over vertellen. Het enige wat ik er aan kan toevoegen is dat ik afwacht en zie wanneer de BRM tochten weer starten en of er nog sprake zal zijn van Borders of Belgium, wat toch mijn grote doel zou zijn voor dit jaar. Maar aangezen ik geen glazen bol heb en het niet veel nut heeft te klagen over wat zou kunnen geweest zijn, ga ik trachten in dit bericht een samenvatting geven over wat 2020 voor mij gebracht heeft.

De eerste ritten van het jaar waren al direct een voorbereiding op de komende BRM op 18 januari. Wegens de verbouwingen die in een laatste rechte lijn zaten, had ik de laatste anderhalve maand niet veel gereden. Tijd dus om regelmatig terug op de fiets te kruipen en vooral op lange hartslag terug in gang te schieten. Ideaal hiervoor is ook een ritje met de zoon. Deze begint steeds meer en meer liefde voor de fiets te krijgen en de afgelopen maanden hebben we dan ook enkele ritjes gereden. Door het werk is het niet altijd vanzelfsprekend om samen te gaan rijden maar het is iets dat ik dit jaar toch vaker wil doen. Zo hebben we tot nu toe al enkele echte bergen beklommen (volgens mijn zoon zijn het toch echte bergen ;)) en als toppertje hebben we samen een onafgebroken rit van 60km gereden. Voor een 10-jarige vind ik dat momenteel wel meer dan genoeg.

Al vroeg op het jaar was er de eerste (en jammer genoeg tot nog toe enige) BRM “tussen Leie en Schelde”, georganiseerd door Sven. Samen met Jonathan reden we naar de startplaats aan het station te Brugge. Met de auto deze keer. De koude temperatuur en een beetje het gebrek aan lange duurtraining van mijn kant zorgde er toch voor dat ik liever het zekere voor het onzekere nam en “maar” 200km wilde rijden ipv 300km (heen en terug vanuit Kortrijk komt er een kleine 100km bij). De rit ging eigenlijk zeer vlot en de benen waren ondanks de weinig trainingskilometers zeer goed. Het was een mooie, zonnige dag die eigenlijk zonder veel pech verliep.

boerebuiten
‘s ochtends langs de boerenvelden met Jonathan op kop

Even voor Zwevegem voelde ik wel plots dat het riempje van mijn helm los was. Dit gebeurt jammer genoeg wel af en toe eens. De riempjes glijden soms uit de sluiting. Ik had toen eventjes een “brainfart” want ik dacht echt dat aangezien er aan de losgekomen riempjes geen sluiting meer zat aan de ene kant, dat de sluiting dus verloren was. Ik stelde voor aan Jonathan om langs mijn huis te passeren zodat ik van helm kon wisselen. En aangezien we ongeveer halverwege de rit waren, konden we bij mij thuis gewoon een boterham eten als middagmaal. De oplettende lezer beseft ondertussen al dat als het riempje aan de sluiting loskomt, de sluiting zelf nog aan elkaar hangt en dat het stukje die aan het losgekomen riempje zou moeten zitten, gewoon nog in het ander stukje zat. Dat besefte ik dus pas wanneer ik al thuis was. Ach ja, ondertussen konden we een relaxte WC stop nemen en op het gemak eten.

Eenmaal de maag gevuld en de blaas geledigd konden we weer op weg. We pikten terug in op de route en reden zo verder naar onze eindplaats waar we nog een soepje namen alvorens terug te keren naar Kortrijk. Alweer een geslaagde BRM van Sven. Jammer genoeg had ik mijn controlekaart bij de thuisstop vergeten dus kon ik deze keer niet homologeren. De rit zelf staat natuurlijk op Strava (anders telt het niet he :P)

Verse soep na een rit. Fantastisch idee.

In februari kwamen dan de eerste verkenningsritjes aan voor het klassieke voorjaar. Ieder jaar tracht ik de week voor de voorjaarskoersen die in de streek verreden worden eens te verkennen. Het is altijd leuk om dan achteraf op TV de profs te zien rijden op de heuvels of kasseistroken waar jij enkele dagen voordien zelf over gefietst hebt. Door omstandigheden is dit jammer genoeg enkel maar Omloop Het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne geworden. En zonder foto’s ook.

In maart kon ik nog net de eerste clubrit met WTC Surplatse meerijden voor ons landje in Lockdown ging. De eerste rit was een korte rit met fietszegening die vanuit het bestuur van WTC Surplatse georganiseerd werd maar waaraan alle Heulenaars en Heulse fietsclubs konden aan deelnemen. De leden van WTC Surplatse zelf werden gevraagd om wat als wegkapitein te fungeren. Een zeer leuk initiatief met toch een pak deelnemers waar er volgend jaar voor mijn part zeker een opvolging van mag komen. Een week later was het gedaan met groepsritten jammer genoeg. Tijd voor een oude liefde terug op te pikken en opnieuw tegeltjes te verzamelen. Daar moet ik ooit eens een blog over schrijven maar eenvoudig gezegd wordt de wereldkaart in vierkantjes of “tegeltjes” verdeeld en als je er door fiets, mag je dit inkleuren. In maart heb ik me dus vooral bezig gehouden met ritjes van rond de 100km en tegeltjes ingekleurd. Op deze manier kom je daarom vaak op plaatsen waar je niet aan zou denken om er te rijden en ga je eens weg van de platgereden paden.

Mini Kopenhagen

Vaak brengt de jacht op tegeltjes je op minder evidente plaatsen. Een grote stad kan zo bijvoorbeeld uit 4 tegeltjes bestaan en dan moet je plots door stadscentra gaan rijden. Zo was het met mijn eerste ritje waarbij ik door centrum Roubaix diende te rijden. Toen kon je nog naar het buitenland om te fietsen. Het levert wel vaak mooie foto’s op die je anders niet zou kunnen maken omdat je stadscentra vermijdt.

En zo komen we stilaan in april waar ik toch even met een fietsdipje zat. Ik begin stilaan een beetje te snakken naar een groepsrit en krijg mezelf moeilijk gemotiveerd om nog alleen te gaan rijden. Gelukkig kwam er de Lockdown Photo Challenge (#ldpc) die georganiseerd werd door WTC Surplatse. Een soort fotozoektocht maar dan op de fiets. Mits een kleine omschrijving en een foto moet je op zoek naar standbeelden, een kerk o.i.d. en daar een foto maken met een attribuut van WTC Surplatse. Het eenvoudigste is gewoon een selfie trekken van jezelf met het object terwijl je de clubkleren draagt of er een bidon bij zetten. Een fantastisch idee en ik begon onmiddellijk te googlen naar alle locaties. Na een uurtje of 2 werk had ik alles gevonden en een grote route gemaakt die alle punten verbond. Niet minder dan 188km maar voor mij een ideale drijfveer om er nog eens een kleine daguitstap van te maken.

En zo vertrok ik op woensdag 22 april vol goeie moed om 6u30 ‘s ochtends aan mijn ritje. De fiets was de avond ervoor al klaargemaakt en voor het eerst zou ik ook mijn nieuwe fietszakken testen die ik aangekocht had in China. De fietszakken zijn van het alomgekende merk B-SOUL. Op de zadeltas staat hun motto “The soul of Bicucle”. En ja, er staat echt Bicucle. De reden waarom ik met een grote zadeltas op weg wou gaan is omdat ik eigenlijk op mijn fietsritten zo min mogelijk contact wil hebben met andere mensen. En het zou een eerste goeie test zijn van de zak want de bedoeling is toch om nog meer en langere ritten te maken dan deze die nu gepland stond.

Bisukkel
Bisukkel?

Er hangt ook nog een stuurtasje en een frametas aan de fiets. In de zadeltas zat voor deze rit hetvolgende:
– 1.5l fles water
– 6 zakjes oplosbaar sportpoeder
– 1 pak chocolate chip cookies
– 1 zakje peper en zout chips
– 0,5l cola
– klein zadeltasje met daarin reservebandjes en bandenlichters
Vooral de flessen drank namen veel plaats in maar het was dan ook de bedoeling dat er wat volume en gewicht in de zak kwam te zitten. In het stuurtasje zat een zak Haribo kersensnoepjes. Deze heb ik altijd mee op langere tochten.

Happy Cherry
Happy Cherry

Onderweg diende ik dus regelmatig te stoppen om wat foto’s te nemen. Gewapend met mijn selfiestick met afstandsbediening trachtte ik er natuurlijk wel af en toe iets ludieks van te maken. Jammer genoeg werkte de afstandsbediening niet altijd even goed en maak je zo zonder je het weet enkele selfies. Goed genoeg om toch nog te posten maar aan de gezichten die ik trek zie je dat ik me er toch totaal niet van bewust was. Er zit wel een mooie tussen waarbij ik voor de muurfoto van Briek Schotte sta.

Los van deze kwaliteitsvolle selfies wil ik je de echte fotozoektocht foto’s niet onthouden. Benieuwd of je weet waar deze allemaal zijn genomen.

Mont Saint-Aubert

Afbeelding 2 van 8

Na de foto met Ijzeren Briek trok ik richting Izegem voor de volgende foto. Helaas sloeg toen het noodlot toe. Net voor Izegem hoorde ik plots getik in het achterwiel. Ik herkende onmiddellijk het getik. Spaakbreuk. Ik had net de helft van de rit bereikt. Ik bekeek het achterwiel en hoopte dat ik met het openzetten van de rem nog mijn rit kon afronden. Helaas was de spanning op het wiel te groot en sleepte het wiel tegen mijn rem. Met mijn multitool zette ik de rem volledig open en duwde ik deze met mijn handen een beetje opzij. De band zat nog wat tegen de remhoef maar door druk af te laten was dit geschuur tot een minimum herleidt. Er zat niks anders op dan de rit te staken en huiswaarts te keren. Gelukkig zat ik maar een 14km van huis. Diep ontgoocheld dat ik mijn rit niet kon afmaken, reed ik dan maar naar huis. Ik troost me met de gedachte dat ik nu op zijn minst nog een zeer goeie reden heb om nog eens op de fiets te kruipen en de rest van de fotozoektocht af te werken.

Wat er nog in de toekomst gepland staat, is moeilijk te zeggen. Zullen er dit jaar nog evenementen zoals BRM’s georganiseerd mogen worden? Ga ik nog kunnen deelnemen aan groepsritten met de fietsclub? Moeilijk te zeggen. Ik ben blij dat ik nog buiten kan en mag fietsen. En ik merk dat ik mezelf toch makkelijker kan motiveren om een grotere rit te doen dan eerder een “gewone” 100km rit. Ik denk dat ik dus regelmatig een grotere rit zal plannen zolang er verder niks te doen is en ik probeer hiervan dan wat mooie foto’s te plaatsen. Misschien kan het als inspiratie dienen voor je eigen ritjes. Als afsluiter nog enkele foto’s van ritten van de afgelopen 4 maanden.