Hartinfarct

20 oktober 2020 0 Door Krulsnor

De updates blijven binnenkomen. Maar het ziet er naar uit dat mijn pa zijn eerste en hopelijk laatste hartinfarct overleefd is. Het begon op maandag. Deze dinsdag laat in de namiddag al het nieuws gekregen dat hij overgebracht is naar het ziekenhuis waar mijn ouders dicht bij wonen. Hij ligt niet meer op intensieve. De stent is geplaatst. Alle updates zijn telefonisch. Bezoek kan niet. Coronatijden. Misschien is dat beter voor zijn rust.

De laatste jaren heeft mijn pa darmkanker overleefd. Tweemaal. Nadat het een tijdje goed ging, waren er uitzaaiingen. Een deel van zijn lever werd weggehaald. Gelukkig was de uitzaaiing op een “goed” stuk zodat er een deel kon weggenomen worden via een kijkoperatie. De chemo was vele malen zwaarder dan de operatie. Dat hoeft eigenlijk niet te verbazen. Chemo trekt als een storm door je lichaam. Dat heb ik van horen zeggen. Het effect ervan heb ik gezien.

Optimisten zeggen dan dat hij toch 2x kanker overwonnen heeft. En het hartinfarct, ja, dat heeft hij ook doorstaan. What doesn’t kill you, makes you stronger. Nee, zo werkt het niet. Geluk. Dat is het. Geluk dat de kankerbehandelingen goed aangepakt hebben. Beide malen. Geluk dat de darmkanker en de uitzaaiing ook telkens op een “goeie” plek zaten die makkelijke te behandelen was. Geluk dat een hartinfarct tegenwoordig goed te behandelen is als je er op tijd bent. OF toch minstens op de plaats waar het bij mijn vader was.

Ik ben er dus niet optimistisch over. Het beeld van de rots in de branding is er eigenlijk niet meer. Zelfs tot enkele jaren geleden had ik als zoon het beeld van een vader die alles aankon. Die klaarstond als er zware klusjes in huis dienden te gebeuren die ik niet alleen kon. Ik zag hem wel al wat vlugger puffen en die rug speelde op. Maar ja, hield ik mezelf voor, wie heeft nu eens niet last van zijn rug als je zware dingen heft?

Maar ouderdom heeft het beeld van mijn vader doen bijstellen. Mijn vader is al meer naar de 70 toe dan dat hij 60 is. En je komt fysiek niet sterker van kanker of een hartinfarct. Een revalidatie periode zit er nu aan te komen. Mijn 89-jarige oma vroeg zich wenend af waarom haar tijd niet kwam in plaats van haar zoon. Dat het zijn tijd echt nog niet is om te gaan.

Had ik er iets over te beslissen, dan was het voor beiden nog lang de tijd niet om te gaan.