Vuurtorenrit

Deze winter had ik me voorgenomen om te proberen een keer per maand een langere fietstocht te maken dan de standaard ritten tussen 80 en 100km. Dat moet daarvoor niet 300+ ofzo zijn. Naargelang het weer, de conditie, beschikbare tijd en vooral de goesting kon ik dan wel zien wat ik zou fietsen. Na verloop van tijd ken je ook wel in een straal van 50km quasi alle mooie fietsbanen en zoek je eens iets opnieuw. Ik zoek daarom naar een thema of een plaats waar ik eens naar wil rijden. Zo kwam ik een vuurtoren in Breskens op het oog.

Op foto zag deze vuurtoren er wel mooi uit dus begon ik een rit te plannen. Het idee was om mijn langste fietsrit te verbreken en dus een rit van meer dan 300km te rijden. Echter door de verbouwingen (hier en hier) viel het plan om maandelijks een grote rit te doen en dit op te bouwen volledig in het water. Fast Forward naar nu.

Het idee zat nog steeds in mijn hoofd. En na een goeie fiets4daagse en met een nieuwe fietstrip in aankomst rijpte het idee om nog eens solo een lange rit te doen. De zoon zit momenteel bij mijn ouders op de camping in Nederland dus rijpte plots het idee om de vuurtoren te bezoeken en ondertussen eens de camping te bezoeken. Het zou echter geen 300km+ rit worden, maar wel eentje boven de 200km.

Zodra ik mijn plannen bekend maakte aan de vrouw kreeg ik echter de opdracht om de fietshelm en een extra zwembroek mee te nemen op de koersfiets. Niet zo handig maar we waren dit vergeten mee te geven. Het nuttige dus aan het aangename koppelen. Zo gezegd, zo gedaan en zo vertrok ik op dinsdag om 5u40 richting mijn eerste stop namelijk de vuurtoren in Breskens met een extra fietshelm en een zwembroek in de achterzak.

Voor de gelegenheid gebruikte ik enkel mijn frametas en opzetstuur. Het zou een zo goed als vlakke rit worden met meer dan voldoende plaatsen om eten en drinken te kopen indien nodig. Geen nood dus aan veel zakken. De rit zelf liep langs de Leie tot in Landegem om daar het kanaal van Schipdonk te volgen om dan net voorbij Adegem Nederland binnen te rijden. Door het vroege uur was het nog zeer rustig op de jaagpaden maar was het al klaar genoeg om te kunnen genieten van het landschap. En een zelf uitgestippelde rit kan nooit zonder een stukje off-road gaan, alhoewel het deze keer slechts een meter of 30 was.

Ondertussen begon de wind wat aan te wakkeren en voorbij Oostburg bevond ik me in een typisch Polderlandschap. Open, vlak en winderig. En jammer genoeg zat de wind tegen maar ik liet het niet aan mijn hart komen. Een kleine 15km kwam ik namelijk al aan iets voor Breskens waar ik al langs de dijken kon rijden. En zoals het de reputatie van Nederland betaamt, waren dit zalige fietspaden en met een fantastsich zicht op de monding van de Westerschelde.

En niet veel later kwam het moment waarvoor ik gekomen was: De vuurtoren!! Op foto leek dit een superhoge toren. In de praktijk bleek deze toren niet zo groot als vele foto’s tonen maar mooi was hij wel en in een mooie setting.

Vanaf hier reed ik verder naar Terneuzen met stukken naast en op de dijk. Ik heb quasi geen medefietsers of voertuigen tegengekomen en ik had de wegen voor mij alleen. Hier kwam ik op een gegeven wel een 2de stukje off-road tegen maar het was niet meer dan aangestampte gravel voor een kleine kilometer waarop je eigenlijk toch nog goed kan doorrijden.

Voorbij Terneuzen reed ik terug de Polders in en arriveerde ik op de camping bij de ouders. Wat drinken inslaan bij bij hen en wat koffiekoeken en snoep kopen op de campingwinkel en natuurlijk even gedag zeggen tegen de zoon.

Na een 45-tal minuten besloot ik om terug te vertrekken. Er was nog een kleine 90km te gaan. Ik reed binnendoor om dan opnieuw ter hoogte van Landegem de Leie op te gaan om zo naar Kortrijk te rijden. Na een 8-tal uur kwam ik terug thuis aan met een zeer tevreden gevoel over de benen. Ik voel me meer dan klaar voor de aankomende fiets3daagse die Jonathan en ik zullen rijden op 10-11 en 12 juli. De rit zelf van vandaag vind je hier.

Fiets4Daagse Dag 4: Terug naar huis

De laatste dag. De wekker ging om 6u af. Beiden probeerden we met ons beste beentje uit bed te stappen en onmiddellijk voelden we dat onsbeste beentje niet zoveel voorstelde. Ik had vooral een niet zo goed gevoel in mijn linkerbeen iets boven de knie. Alhoewel de benen alletwee pijn deden, was er daar een plaats ter grootte van een tennisbal die toch meer tegentrok en meer pijn deed. En de trap afgaan naar keuken om te ontbijten was toch moeizaam. Maar ik wist ondertussen ook dat dat gevoel op de fiets soms helemaal anders kan zijn dus geen paniek. We begonnen ons ontbijt met elk een koffie te nemen. De bewoners lagen nog te slapen en hadden ons gezegd dat de koffiemachine de bonen vers maalt en “wat lawaai” maakt. Maar we dienden ons geen zorgen te maken want ze zouden er wel doorslapen. “Wat lawaai” is zeer relatief. De machine maakte een hels lawaai.

VID_20190617_063030038

Na het ontbijt de bidons opnieuwbijvullen, alles weer mooi steken in de fietszakken en om 7u waren we klaar om de laatste etappe aan te vangen. In het begin was het parcours nogal glooiend en was het lastig maar uit de voorbereiding van de rit wist ik dat het een relatief vlakke rit zou worden. En eigenlijk vielen de benen wel mee. De dag begon direct zonnig en er was zelfs geen wolkje aan de lucht. Ideaal fietsweer.

Na wat glooiende wegen reden we Nederland binnen en gingen we richting Maastricht. Meer afdalen dan klimmen dus. Ideale start. De route ging dwars door Maastricht. Ik trachtte wat kleine weggetjes te volgen en niet de hoofdwegen. Zo ben ik dat imers gewend om te doen in de steden hier. In Nederland dus totaal niet nodig. Tijdens de ochtendspits zagen we meer fietsers dan auto’s en kon je met een gerust hart de grote verkeersassen nemen om zo door de stad te rijden. Enig minpunt is het verbod op snorren in Maastricht op sommige fietspaden.

Na Maastricht reden we al vlug door de fruitstreek. We reden op kleine weggetjes doorheen de fruitgaarden en landbouwgronden. Prachtig om te zien. Zo goed als geen verkeer, vlakke wegen, geen bebouwing en de zon.

Al vlug stonden we in Waanrode waar we ons middagmaal zouden eten. We stopten bij Van Bets Living waar we een zeer lekkere spaghetti gegeten hebben. Het smaakte echt. Met natuurlijk opnieuw een cola.

Na het eten wou ik nog even nagenieten en heb ik me 5 minuutjes op de bankjes gelegd. Het was ondertussen al warm buiten en de drankvoorraad ging er weer vlug doorheen.

Na de pauze terug op de fiets en richting volgende stops. Het volgende gedeelte was even Route Touristique. Altijd leuk om wat bezienswaardigheden te ontdekken tijdens de rondrit. Al vlug stonden we zo bij de Vlooyberghtoren. En even later reden we langs het kasteel van Horst. Dat zei Jonathan niet veel maar ik las vroeger vaak de strips van de Rode Ridder en dan is dit kasteel je echt bekend. Fantastisch hoe herkenbaar dit kasteel is door de tekenkunsten van wijlen Willy Vandersteen.

Terug tijd om weer wat tempo te maken nu het eten wat gezakt was. Een anderhalf uur later reden we door Meise en was onze drank op. Het weer was warmer dan voorspeld. En toen we een krantenwinkeltje zagen beslisten we onmiddellijk om halt te houden en de bidons bij te vullen en een frisse cola te drinken. Het tempo was zeer strak en we zagen al vlug dat we ons qua tijd geen zorgen dienden te maken. De zorgen die we ons maakten over onze benen waren niet nodig en de beslissing om dit jaar een vlakkere route naar huis te kiezen was echt een zeer goede keuze. De moraal zat zeer goed en het was echt genieten op de fiets. En ondertussen blijven foto’s posten en Coca Cola taggen om wat sponsoring te versieren :D.

Vanuit Meise was het voortdenderen naar Teralfene waar ik wist dat we het jaagpad langs de Dender zouden nemen. Een mooi smal jaagpad. Misschien zelfs het mooiste jaagpad van België. Prachtig om te rijden. In Schendelbeke zouden we van het jaagpad gaan en onze laatste eetstop hebben. De benen voelden nog goed en Jonathan had er ook zin in dus staken we nog eens de turbo aan en reden we goed door naar de volgende stop. Dit was een broodjeszaak. We kochten nog wat extra water voor de bidons want koele drank op de fiets deed echt wel deugd. Normaal vragen we telkens op onze stops om onze bidons te vullen met kraantjeswater maar wegens de temperatuur was het toch leuker om nog koelere drank te hebben.

Na Schendelbeke reden we richting Ronse waar we een prachtige ravel ontdekt hebben. Een smal paadje tussen de bossen weg van alles. Deze rit was eigenlijk een van de mooiste die we op de fiets4daagse gereden hebben. Ik vreesde er een beetje voor omdat we uiteindelijk toch door vele gemeenten passeerden maar deze vrees was totaal ongegrond. Ter hoogte van Ronse vermeed ik de klimmen. De keerzijde was wel dat we een flink stuk off-road gingen. Jammer genoeg reed Jonathan hier plat. Maar ondertussen hadden we toch een mooi uitzicht he.

Voor de dagtrippers onder ons heb ik zelfs een videootje gemaakt met de gekende zeer stille audio. De moraal was dus zeker nog hoog genoeg om er over te kunnen zeveren. En dat na meer dan 200km. Top!

plat_x264

Even later konden we verder en reden we via het fietspad te Avelgem naar Zwevegem en zo via het jaagpad van het kanaal naar het Guldensporenpad te Kortrijk. Ik had er nog zin en stelde voor aan Jonathan om nog wat kop te trekken. Brommertje in gang en snorren maar. Eenmaal op het Guldensporenpad besloten we om ons nog eens helemaal leeg te rijden. Zo gezegd, zo gedaan en de laatse kilometers gingen we richting de 35km/u. Alles toppie dus nog 😀 Zo kwamen we uiteindelijk op een mooi uur aan in Kortrijk waar we nog even tijd namen voor een laatste selfie om onze fiets4daagse af te sluiten. Uiteindelijk sloten we de 260km lange rit af met een gemiddelde van 25.7km/u. Maar belangrijker was dat we een zeer mooie rit gehad hebben met mooi weer. En dat we 4 dagen kunnen fietsen hebben en veel fietsplezier hebben gehad. Het volgende op de agenda is nu de fiets3daagse. Maar later meer daarover.

Het Grote Avontuur

Onlangs maakte iemand de opmerking dat zo een blog start met veel goede intenties maar dat dit vaak niet blijft duren. De persoon in kwestie doelde op mijn blog. Feit is dat ik de laatste maanden slechts 3 blogposts heb gemaakt. En dit heeft vooral te maken met de verbouwingen. Ik heb vaak de fut niet om ‘s avonds nog iets te typen. Vandaag echter wel. Dat komt ook omdat het einde in zicht is. Ook omdat er wat fietsavonturen in het verschiet liggen. Maar first things first nl. de verbouwingen.

Kleine update sedert mijn vorige post over de verbouwingen. Natuurlijk zijn mijn vader en ik al een pak verder gevorderd. Buiten 1 muur die nog helemaal beslaan is met OSB plaat moet enkel nog het plafond in gipsplaat bezet worden evenals alle muren. De gipsplaat wordt gewoon tegen de OSB plaat gevezen. De electriciteit ligt buiten nog 2 kabels voor de lichtpunten in 1 kamer en de zolder is af. Het ziet er weer wat meer kamer uit en geen werf. En omdat beelden meer zeggen dan duizend woorden voeg ik gewoon enkele foto’s bij de daad.

De foto’s zijn doorheen de dag genomen duis je ziet op sommige foto’s nog wel een muur waar geen OSB hangt en op andere dan plots wel. Maar dat is dus waar we staan. Een heel pak verder.

Maar met het vorderen van het jaar en het lengen van de dagen, breekt de tijd van de fietsavonturen stilletjes aan. En net zoals vorig jaar vertrek ik vrijdag terug op een fiets 4-daagse. Ik vertelde al van de vorige in mijn eerste blogpost. Wel, dit jaar gaan Jonathan en ik dat nog eens herhalen. We starten terug op vrijdag om 5u voor de tocht vanuit Kortrijk naar Malmedy waar we de andere leden van WTC Surplatse terug zullen ontmoeten. Er zal iemand zo vriendelijk zijn om onze bagage mee te nemen met de auto. Ter plaatse fietsen we op zaterdag en zondag samen met de club. In de namiddag fietsen we dan nog naar Kelmis alwaar we overnachten. En op maandag keren we gewoon terug naar huis. Ik verlang hier al zo lang achter. Dit is al een van de leukste dingen die ik gedaan heb op de fiets.

En er komt nog een vervolg aan. Op 10, 11 en 12 juli rijden Jonathan en ik de Rond van Vlaanderen via het Vlaamse fietsroutenetwerk. In 3 dagen tijd rijden we zo meer dan 800km en maken we een mooi rondje door Vlaanderen. En tegen dat dat goed en wel verteerd zal zijn, vertrek ik in september naar Bormio om daar enkele Alpenreuzen te gaan bedwingen. Maar meer daarover later. Eerst al stilletjes aan beginnen pakken voor het grote avontuur vrijdag!

Maiden trip

Februari is reeds goed begonnen en eindelijk is de dag aangebroken. Niet belemmerd door het werk, regen, sneeuw of ijzelplekken kon ik mijn eerste rit doen met mijn (zo goed als) nieuwe fiets. Het was reeds van begin januari geleden dat ik nog eens op de koersfiets zat. Het begon me danig te irriteren dat ik ten opzichte van vorig jaar behoorlijk achter liep qua gereden kilometers. Om de motor dan maar goed aan te zwengelen plande ik dan maar een grote rit. Ca. 150km was het doel. Van de initieel geplande rit kwam echter niet veel in huis. Enkele dagen voor ik ging rijden kreeg ik plots het bericht van Sven (te volgen op Twitter, Instagram of zijn blog) dat hij in plaats van woensdag op dinsdag 05 februari zijn rit van de provinciedomeinen zou rijden. Ideaal, want hij zou vertrekken vanuit Brugge richting Kortrijk en ik zou makkelijk kunnen tegenrijden om hem een stukje van zijn tocht, 305km in totaal, te vergezellen.

Zo gezegd, zo gedaan en iets boven Roeselare hebben we elkaar ontmoet. Het was alweer een tijdje geleden dat we elkaar gezien hadden. Ik rij wel graag Sven zijn ritjes. Je kan er prat op gaan dat er altijd een stukje off-road in zit en dat geeft toch altijd een leuke twist aan de rit. Ik ben niet echt fan van MTB ritten ofzo maar zo hier en daar een stukje off-road met de koersfiets vind ik altijd grappig. Het thema van de rit was een bezoekje brengen aan alle provinciedomeinen die West-Vlaanderen rijk is. Samen bezochten we dus een 6-tal domeinen (ik heb ze niet echt geteld).

Al vlug kwamen we aan het eerste domein, namelijk het Sterrebos waar er een mooi kasteel op het domein staat. Leuk om een foto te nemen van #teamCanyon. Van daaruit reden we verder om enkele uren later stilletjes aan wat “technische passages” te nemen zoals Sven het mooi omschreef. We trokken toen door “De Gavers”. Een provinciedomein die me zeer bekend is aangezien het dicht bij huis is en waar ze een supermooie speelweide hebben. Je kan er tevens mooi wandelen.

Al rijdende nam Sven soms wat foto’s. Leuk voor mij. Dan heb ik wat extra beeldmateriaal van mezelf aan het werk. Zo zie ik ook nog eens dat er dringend werk moet gemaakt worden van die extra kilootjes.

Rond 13u hadden we provinciedomein Bergelen achter ons gelaten. Daar is door mij een klein foutje in het parcours geslopen en hebben we voor de eerste keer echt in de modder gereden. Maar wat erna kwam, was veel leuker. Lunchtime!! Ik ken de streek vrij goed hier en ik wist Sven op voorhand te vertellen dat er een lekkere broodjeszaak bij dit domein lag. En aangezien een goede motor niet zonder brandstof kan, zijn we dan ook gestopt in Hap! om te eten.

Nadat ons buikje gevuld was, ging #teamCanyon terug de baan op. Nu richting de Gasthuisbossen. Een relatief nieuw provinciaal domein die uit 4 bosgebieden bestaat. Hier werden de technische passages wel heel technisch en moesten we veel ploeteren. Dat was wel leuk. Iets minder leuk was wel dat we telkens voetgangerspoortjes tegenkwamen. Daar dienden we telkens af te stappen en met onze fietsen te voet door de poortjes te gaan. Maar eigenlijk is dat niet echt een reden om te klagen aangezien je in principe daar niet rijdt met de fiets.

Vlak na de Gasthuisbossen zaten we al vlug in De Palingbeek, waar je zelfs dwars door een golfterrein fietst. Wat ik altijd absurd vind, is dat er aan het begin van dit stuk er een bord staat dat wegens het gevaar voor uit koers geraakte golfballen je als fietser moet afstappen. Alsof je al fietsend meer kans hebt om geraakt te worden door een golfbal. Na De Palingbeek ging ik alleen verder. Op dat moment had ik al een 115km op de teller en ik moest nog de zoon afhalen op school. Sven moest, denk ik, nog een 150km verder. Respect! De laatste 10 a 15km had ik het wel wat lastig. Ik vermoed dat gezien ik gedurende een maand niet meer langer dan een uur gesport heb, mijn lichaam dit weer wat gewend moet worden.

Uiteindelijk thuis afgeklokt op net geen 148km. Door de vele technische passages werd het gemiddelde wat gedrukt maar dat is zeker niet het belangrijkste op zo een rit. Ik heb opnieuw kunnen genieten van een zeer mooie tocht in leuk gezelschap. Sven is uiteindelijk iets voor 23u gearriveerd. Hoe hij zijn rit ervaren heeft, kan je lezen in zijn blogpost. Op zijn blog staan trouwens nog zottere avonturen.

Ik hoop dat vanaf nu het weer een beetje meewerkt en ik nog meer kan fietsen. En o ja, de fiets? Die is goedgekeurd!! Ze heeft ondertussen ook haar eerste wasje achter de rug want het was nodig.